“Unang taon ko bilang teacher ‘yan,” kuwento ni Marco. “May event ang aming paaralan—‘Teacher’s Got Talent.’ Wala akong talento. Pero si Ma’am Vera, ang magandang librarian, ay nanood. So nagpatala ako para ‘magpakatawa.’ Ang gagawin ko raw ay ‘interpretative dance’ habang binabasa ang Florante at Laura .”

Tumawa si Lito ng malakas, napalakpak ang kamay sa tuhod. “At ang ending?”

“Tingnan mo ‘to,” sabi ni Marco, halos maiyak sa tawa. “Alaala noong bago pa ako maging guro.”

“Anekdota ko naman,” sabi ni Lito. “Noong college ako, nag-overnight kami sa lumang gusali ng unibersidad. Bandang alas-dos ng madaling-araw, nagising ako na puno ng malamig na pawis. Kailangan kong umihi. So naglakad ako papunta sa comfort room sa dulo ng hallway.”

Lito, interesado, sumilip. Ang litrato ay nagpapakita ng isang binata—si Marco—na may malaking pilat sa noo, basa ang buong uniform, at may hawak na plastic na de-ikid.

“O kaya,” dagdag ni Lito, “kailangan mong may kakilalang janitor na naipit ang ulo sa inidoro.”

Muli silang nagtawanan, habang ang dyip ay sumabak sa magulong trapiko ng Maynila—isang walang katapusang anekdota na naghihintay lamang ng tamang panahon para maging nakakatawa.